می خوام فراموش کنم ....

خنده هات جون میده به زندگیم .... بودنت کافیه که قدم های زندگی آهسته و آرام بی استرس و تشویش همیشه شادی را جشن بگیرد... روزه هات قبول عزیزم....

تصمیم گرفتم از تجربیات دیگران استفاده کنم... آدمی که رفته را،دیگر به زندگیتانی برنگردانید؛ یعنی سعی برای بازگشتش نکنید... این به نفع خودتان است! او اگر آدم ماندن بود که نمی رفت... پس تلاش بیهوده ای است احیای رابطه گذشته ای که هردو از آن رنج بردید و تنها مدت کوتاهی از آن لذت بردید! پ ن : اما تو بمون .... ...

من از جایی کم آوردم که هیچکس حرفم را نفهمید، که هم صحبت و مونسی نداشتم، که عاشقانه هایم را برای خودم مینوشتم، که با تو خیالی صحبت میکردم،گریه میکردم و میخندیدم! چگونه بین این همه آدم هیچکس نتوانست من را بفهمد؟چگونه بین این همه دوست، کسی متوجه حرف هایم نشد؟ در نهایت به جایی رسیدم که سکوت حنجره ام را میدرید. از خودم میپرسم فقط یک دلیل برای زندگی کردنم چیست؟و در جواب سکوت میکنم... دلم میخواهد اسلحه ی پری داشتم و کل شهر را قتل عام میکردم..شاید اینگونه اندکی از گریه های شبانه ام را خالی میکردم... پ ن : جز تو کی میتونه بفهمه حالم و ؟؟؟...